Słyszałeś o aspirynie - syntetycznym wyciągu z kory białej wierzby?
Czy aspiryna to antybiotyk?

W tym roku mija 108 lat, od wyprodukowania jednego z najsławniejszych w świecie leków. Mimo iż Pani aspiryna doczekała słusznego wieku, w jaki sposób działa i co potrafi ( również niekoniecznie naprawić ), wyjaśniono stosunkowo niedawno, bo zaledwie niecałe 30 lat temu!

Choroby związane z gorączką, bólem głowy, mięśni, stawów, choroby przeziębieniowe i inne o charakterze zapalnym występują bardzo często i dlatego leki z serii związków chemicznych działających przeciwbólowo, przeciwzapalnie i przeciwgorączkowo należą do używanych najczęściej.

Najbardziej znaną grupą związków chemicznych działających przeciwgorączkowo, przeciwbólowo i przeciwzapalnie tworzą sole kwasu salicylowego oraz jego pochodne. Zawarte są one w korze białej wierzby.
Te skłaniki nie mają nic wspólnego z antybiotykami

Białą wierzbę (Salix alba) - jako stary i sprawdzony naturalny "lek", można znaleźć w wielu wilgotnych, mokrych okolicach Ameryki i Azji. Jej kory w lecznictwie ludowym używano od najdawniejszych czasów - jest znanym środkiem przeciwgorączkowym, uśmierzającym ból, wzmacniającym i oczyszczającym krew. Już w VI wieku przed Chrystusem, kobiety ciężarne żuły korę białej wierzby, aby złagodzić bóle porodowe.
Niestety, dziś produkowana na masową skalę aspiryna syntetyczna, niewiele ma wspólnego ze wspomnianym drzewem wierzbowym. Jej częste zażywanie powoduje w śluzówce żołądka i jelit mikrowrzody, te z kolei doprowadzają do krwawień ( mikrowylewów ). Powodując zapalenia krwotoczne , przy dłuższym stosowaniu ( np. w chorobach reumatycznych ) może powodować całkiem spore krwotoki. Działa również jak alergen, powodując tzw.astmę aspirynową, przewlekły katar i polipy nosa, może nawet doprowadzić do utraty słuchu lub wywołać paraliż ośrodka oddechowego (Lombardino, 1985).

Z tego to między innymi właśnie powodu, dzieci do lat co najmniej 12 nie powinny stosować syntetycznej formy aspiryny. Ponadto szczególnie wrażliwi na salicyliany są chorzy na astmę.

Pierwszy antybiotyk - penicylina odkryta w roku 1929 przez A. Fleminga, została wytworzona z pleśni Penicillinum notatum.

Podobnie z pleśni (grzybów) wytwarzane są pozostałe pokolenia antybiotyków. Dlatego jako późniejsze skutki uboczne bezkarnych terapii antybiotykowych zalecanych przez lekarzy, tak często dopada pacjentów drożdżyca jelita i całego przewodu pokarmowego, biegunki, a u kobiet trudne do wyleczenia drożdżaki pochwy i uporczywy świąd. Rozwój drożdżaków powoduje niekiedy zainfekowanie całego organizmu, a efekty grzybicy widać na skórze, skórze głowy jako łysienie plackowate czy też pod paznokciami itd . Dodatkowo, antybiotyki w formie inhalatorów podawane astmatykom lub alergikom (często dzieciom), mogą powodować rozwój infekcji grzybiczych płuc, suchy kaszel do poważnych chorób nowotworowych włącznie po dłuższym okresie. Dziś już wiemy, że antybiotyki nie są bezpiecznym lekiem i nie możemy ich nadużywać bezkarnie.


Zamiast antybiotyków pełnych skutków ubocznych, alternatywą kuracji leczniczych powinny być naturalne probiotyki takie jak np. kora białej wierzby.

Chińscy lekarze już kilka tysięcy lat temu stosowali korę wierzby do leczenia różnych chorób, a w Europie jej lecznicze walory poznano o wiele później.

Pierwszą osobą, która zauważyła uzdrawiające działanie kory wierzby, był Dioskorydes Grek żyjący w I w. n.e. W czasach starożytnych stosował ją również ojciec medycyny - Hipokrates. Około sto lat później, znany rzymski lekarz Galenus, też zainteresował się leczniczą mocą tej rośliny.

Współczesna nauka potwierdza działanie przeciwgorączkowe i ściągające białej wierzby. Jej kora zawiera wiele glikozydów salicylowych (salicyna, salikortyna, salirepozyd) oraz garbniki (kwas taninowy), żywice i szczawiany. Możemy ją nazwać naturalną aspiryną, a właściwie środkiem zastępującym aspirynę.

Z pochodnych kwasu salicylowego, zawartych w korze, organizm samodzielnie wytwarza kwas salicylowy. Pochodne kwasu salicylowego zawarte w korze białej wierzby, w przeciwieństwie do aspiryny, działają bardziej selektywnie, w mniejszym stopniu blokując prostaglandyny; podczas stosowania kory tylko sporadycznie mogą pojawić się lekkie dolegliwości. Podczas jej stosowania skutki uboczne nie pojawiają się wcale lub w mniejszym stopniu niż przy stosowaniu syntetycznego leku.

Badania dowodzą, że niesterydowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak np. aspiryna, powstrzymują wytwarzanie niektórych prostaglandyn (PG). Prostaglandyny zaś odgrywają kluczową rolę w regulacji systemu immunologicznego. Związki chemiczne, które powstrzymują syntezę niektórych PG, są zdolne do wpływania na reakcje immunologiczne i zapobiegania stanom zapalnym.